W Narodowe Święto Niepodległości nie jednokrotnie wspominamy wybitne postacie pisarzy i poetów, malarzy oraz wspaniałych dowódców wojskowych, którzy na przestrzeni ostatnich wieków stracili, lub poświęcili swoje życie na walkę o odzyskanie i ugruntowanie niepodległości Polski. Jednak w walce o niepodległość brały również udział niezliczone rzesze zwykłych ludzi – cichych bohaterów. W śród tych niewątpliwych, wielkich – często już dzisiaj bezimiennych, bohaterów bo czas zaciera o nich pamięć – było wielu myśliwych i to również ich krwią nasączona była nasza ziemia. Do tych cichych bohaterów należał również członek Kółka myśliwskiego w Krynicy Stanisław Kmietowicz.
Stanisław Kmietowicz urodził się 10 czerwca 1896 roku w rodzinie myśliwych o bardzo bogatych tradycjach łowieckich. Jego dziadek Karol Kmietowicz (1827-1882), powstaniec styczniowy, był myśliwym. Ojciec Franciszek-senior (1864-1939) przez blisko 40 lat pełnił funkcję Prezesa Kółka myśliwskiego w Krynicy, do którego w latach 1914-1939 należał również Stanisław. Ojciec jego, lekarz miejski i burmistrz Krynicy w latach 1914-1928 chlubnie manifestował patriotyzm polski i szczere przywiązanie do rodzinnych stron.
Stanisław wychowywany w duchu patriotycznym w parę miesięcy po wybuch Wielkiej Wojny zaciągnął się do wojska. W kwietniu 1915 roku był w okopach pod Freudenthal na Śląsku Czeskim, następnie w sierpniu walczył pod Sokalem w zachodniej Ukrainie, gdzie 17 września 1915 roku został ranny. Po kilkudniowym pobycie w szpitalu wrócił na front i walczył do momentu pojmania i osadzenia w obozie jenieckim w Petrowenkach na wschodzie Ukrainy. Tu został osądzony i zesłany na Sybir, gdzie zaciągnął się jako ochotnik do 5 Dywizji Strzelców Polskich WP na Wschodzie i walczył w wojnie domowej w Rosji. W tym czasie kilkakrotnie podejmował próby powrotu do kraju, niestety bezskutecznie. Dopiero w 1922 roku po półrocznej tułaczce, wykorzystując doświadczenia zdobyte podczas polowań, jak poruszać się w terenie, poprzez kordony bolszewickie wrócił do ojczyzny. Za udział w walkach o niepodległość Polski został wyróżniony wieloma odznaczeniami między innymi: Medalem Niepodległości, Medalem sojusznika 1914-1918, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918-1921, Medalem kombatanckim Armii Hallera i pamiątkową odznaką Miecze Hallerowskie.
W okresie międzywojennym odbył przeszkolenie wojskowe w 2 Pułku Strzelców Podhalańskich i uzyskał stopień podporucznika. Dzięki posiadaniu stopnia oficerskiego jesienią 1939 roku był jednym z trzech założycieli Związku Walki Zbrojnej (ZWZ-AK) obrębu Krynica. Rozpoczynając pracę konspiracyjną przyjął pseudonim „Storczyk”. Od samego początku działalności podziemnej zajął się przerzutem uchodźców dążących do Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie. Wspólnie z kilkoma myśliwymi, mieszkańcami Krynicy świetnie znającymi teren z wypraw łowieckich stworzyli siatkę niezawodnych przerzutowców. Dzięki nim wielu znanym osobom udało się szczęśliwie zbiec z kraju. Niestety w wyniku szeroko zakrojonej przez Niemców akcji 5 listopada 1942 roku został aresztowany przez Gestapo i wywieziony do Krakowa. 16 lutego 1943 roku przetransportowano go do obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu, gdzie otrzymał numer obozowy 102915. Został zamordowany 21 marca 1943 roku.
