TANTUM SCIMUS, QUANTUM MEMORIA TENEMUS – tyle wiemy ile pamiętamy.
Adam Wroński (ur. w 1850 lub 1851 r. w Krakowie, zm. 17 grudnia 1915 r. w Krynicy) – polski skrzypek, dyrygent, kompozytor, pedagog i działacz kultury muzycznej.
W trakcie swojej kariery muzycznej zajmował liczne stanowiska kierownicze, był m.in. dyrektorem Towarzystwa Muzycznego w Kołomyi i Samborze oraz orkiestry i szkoły muzycznej Towarzystwa Przyjaciół Muzyki „Harmonia” w Krakowie. Jako skrzypek występował w zespołach kameralnych z takimi muzykami jak Jan Ostrowski, Józef Adamowski czy Marcelina Czartoryska. W 1875 r. zorganizował własną orkiestrę zdrojową w Krynicy, która szybko stała się jedną z głównych atrakcji sezonu kąpielowego, zabawiając kuracjuszy od szóstej rano do godzin wieczornych urozmaiconym programem muzycznym. W jego kompozycjach wyraźnie dostrzegalna jest inspiracja muzyką wiedeńską, przez co nazywany bywał „polskim Straussem” (obok Leopolda Lewandowskiego i Fabiana Tymolskiego). Był bardzo płodnym twórcą, stworzył ponad 250 kompozycji, głównie fortepianowych utworów tanecznych (walce, mazury, polonezy, galopy, kadryle), pisał także fantazje, uwertury, marsze, pieśni solowe i chóralne, a nawet wodewile. W jego twórczości odnajdujemy również utwory myśliwskie.
